بسم رب الزهرا [س]

فاطمه ؛ يعنی درخشنده   . . . !

دلم به بستر آه شبانه افتــــاده

به چاه بغض غريب زمانه افتاده

پر ؛ پريدن من سنگ خورده در کوچه  

چنين شکسته اگر کنج خانه افتــــاده  

برای غربت و مظلوميتم همين بس

که کار فاطـــــمه با تازيانه افتـــــاده

؛ آری . . .

کار فاطمه با تازيانه افتاده  . . . !

ـ نه هرگز ! دروغ است ! دروغ می گويند !

ـ کدام فاطمه . . .  ؟!؟

همان فاطمه ای که ؛ کلامش روشنگر بود و سکوتش فرياد کننده   .

همان فاطمه ای که ؛ خاموشی شمعش بيدارگر است و وصيتش رسوا کننده ... !

همان فاطمه ای که ؛ نبی درباره اش می فرمود : ان الله ليغضب لغضب فاطمه يرضی لرضا .

همان فاطمه ای که ؛ عابدترين مردم بود و تا پاسی از شب روشن بود و امت رسول خدايش را دعا می

نمود   . . .

همان فاطمه ای که ؛ . . .

آری ؛  همان فاطمه ... !

خدايش شکر که ...

         که تداوم اين تلالو ؛ خون فرزندش را می طلبيد .  

                                نور حيات بخش جان فشانی او و حسينش ؛ در شرق و غرب

                                                           از صراط مستقيم ؛ غبار زدوده و تا ابد درخشنده است !

                                                                               چه مدينه باشی چه کربلا و چه حيدر آباد .

 

مرا بيامرز ؛ مرا بپوشان ؛ مرا ايمن بدار ؛ شکستگی های

ضميرم را جبران کن و از درويشی توانگر ساز و آرزوهای

مرا برآور و از لغزش بازم بدار  . . .

[ جرعه ای به وسعت درياها ؛ از راز و نياز حضرت زهرا (س) ]

 . . . و صلی الله علیک الصدیقه الشهیده  

« والسلام علی من اتبع الهدی »